Her şeyin bir sonu var... İnanmazdım. Sonsuzluk diye bir gerçek var bu hayatta. Sonuna nokta konulan cümlelerin bile arkasından gelen bir cümle var. Ama öyle olmuyormuş. Noktadan sonra cümle gelmeyen bir cümleyim şimdi. Ama eminim bu cümleninde noktadan sonrası gelecek. En azından inanmak istiyorum. Bitişler... En fazla onlar can yakar zannederdim. Ama çok daha acısıda var bu hayatta. Her zaman atladığımız elimizin tersiyle ittiğimiz ölümler... Bir insana daha fazla ne acı verebilir ki. Yok ötesi. Dönüşü. Bitiş denilen şey bu gerçekte.

Konudan konuya atlayacağım okuyacak olanlar şimdiden affetsin:) Karmaşığım ondan oluyor bütün bunlar...

Bitti demekle bitmiyor hiç bir şey. Ya da başlasın demekle başlamıyor. Mecbursun emek harcamaya. Başladığın gibi bitirmeye. Her son can yakar. Her son bir kaç damla gözyaşı saklar. Ama daha fazlası değil. Acı çekiyorum evet. Hem de ne acı. Düğümleniyor bazen bir şeyler boğazıma. Tıkanıp kalıyor cümleler boğazımda. Her kadının yaşadıklarını yaşıyorum. Ama kendimi tüketmek yerine ayakta kalmayı seçiyorum. Kendimi kandırıyorum. Mutlu olmak için elimden geleni yapıyorum. Zaman alacak şüphesiz ama bitecek... Kendimi üzmek yerine mutlu olmayı seçtim. Kendini üzmek yerine mutlu olmayı seç. Bu hayat o kadar kısa ki! Seni hiç terketmeyecek olanlarla mutlu ol :)
Ahh ahh pek bir dertlenmişim ben.
Eeee bu da ben ve benim gibilere gelsin:))
İnsan kendiyle dalga geçmeyi becerebilmeli.

Yorumlar